Dnia 19 lutego (w niedzielę) prof. Władysław Bartoszewski - polski polityk, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (1966) i honorowy obywatel Izraela (1991) - skończył 90 lat.

Mazal Tow Panie profesorze !!!

"Okazuje się, że w piątek i świątek zjawiają się ludzie, którzy podobno pomagali Żydom, ale ponieważ nie mogą udowodnić swych kontaktów z ŻOB-em, "udowadniają" swe kontakty z organizacją Rewizjonistów" pisał Icchak Cukierman w książce "Nadmiar pamięci". Relacje dotyczące Żydowskiego Związku Wojskowego wzięli pod lupę dwaj badacze - Dariusz Libionka i Laurence Weinbaum. Krytycznie podeszli do dostępnych dokumentów i wspomnień, udało im się również odnaleźć źródła niewykorzystywane dotąd przez historyków. Efektem tej żmudnej pracy jest książka "Bohaterowie, hochsztaplerzy, opisywacze" wydana właśnie przez Centrum Badań nad Zagładą Żydów.

Zvi Rav-Ner, ambasador Izraela w Polsce musiał tłumaczyć się w MSZ z zniszczenia przez izraelską armię beduińskiej studni, którą wyremontowała Polska Akcja Humanitarna. O interwencji polskiego MSZ i wezwaniu izraelskiego dyplomaty poinformował wiceminister spraw zagranicznych Jerzy Pomianowski. „Podczas rozmowy wyraziłem zaniepokojenie działaniami władz izraelskich” – oświadczył. Chodzi o ujawnioną wczoraj przez „Gazetę Wyborczą” akcję izraelskiego wojska w beduińskiej osadzie Rahava w południowym Hebronie na okupowanym przez Izrael Zachodnim Brzegu Jordanu. W poniedziałek nad ranem wojskowe buldożery zrównały ją z ziemią. Zburzono także jedną z kilku cystern zbierających wodę, które wyremontowała Polska Akcja Humanitarna, za pieniądze MSZ

"Wody z ziemniaków się napić, wykąpać i umrzeć" - podsumowuje pragnienia więźniów obozu Auschwitz jedna z bohaterek filmu Małgorzaty Imielskiej "Obrazy z fabryki śmierci". Ten niezwykły dokument opowiada o więźniach obozu, którzy codzienne wydarzenia rejestrowali za pomocą rysunków. Było to niebezpieczne zajęcie, a przyłapanie kogoś na szkicowaniu wiązało się z okrutną karą. Niektórzy jednak rysowali, bo tylko w ten sposób mogli przekazać prawdę o życiu w obozie. Byli jednak i tacy, którym tworzenie portretów lub scen rodzajowych zlecali sami Niemcy. Odnaleziono nawet egzemplarze specyficznych instruktarzy dotyczących tego, jak dobrze przedstawiać scenki z obozu.

Rabin Boaz Pash - Tłumaczyła Daniela Malec
9/02/2012

„R. Simlai wykładając powiedział: Sześćset trzydzieści nakazów przekazanych zostało Mojżeszowi, trzysta sześćsiedziąt negatywnych (zakazów) co odpowiada liczbie słonecznych dni w roku i dwieście czterdzieści osiem pozytywnych, co odpowiada liczbie części ciała człowieka.

R Hamnuna powiedział: Który tekst jest prawomocny tutaj? Czy werset:  „Torę, którą przekazał nam Mojżesz, jako dziedzictwo zgromadzenia Jakóba.” (Dwarim 33:4), gdzie wartość numeryczna słowa „Tora” to sześćset jedenaście -

ת-400 + ו-6 + ר-200 + ה-5 = 611

a “Ja jestem” oraz “Nie wolno ci mieć innych bogów oprócz Mnie”, nie są brane pod uwagę, ponieważ usłyszeliśmy je z ust Wielkiej Boskości [Gwura].” (Talmud Makot 23b-24a).

W Torze znajduje się wiele micwot. Niektóre z nich mają bardziej praktyczne znaczenie, inne mniej; jedne mają charakter bardziej emocjonalny, inne są bardziej oparte na wierze.

Istnieją w Torze także micwot dotyczące spraw, gdzie poprostu niemożliwością jest, by  „nakazać” je człowiekowi – te dotyczące wiary. Jak można przykazać komuś, by wierzył? Ostatecznie, albo ktoś wierzy, albo nie – w jaki sposób miałoby mu pomóc takie przykazanie: „uwierz!” Skoro on nie wierzy, to nie wierzy, i tyle!

A mimo wszystko, Święty, niech będzie błogosławiony nakazuje nam – „Ja Jestem (Haszem), twój Bóg….” a także „Nie wolno ci mieć innych bogów oprócz Mnie…” (Szemot 20, 3-4)

Jest to możliwe – mówi Rabin Remu – jeśli micwą jest sam Bóg, poniewać słowa Haszem same w sobie wywołują wiarę. Wraz z przykazaniem przychodzi wiara, lub możliwość uwierzenia, bądź też dowód wiary.

Owe słowa, wywołujące wiarę, wyposażające w możliwość uwierzenia, oddziaływują nie tylko na bezpośrednich słuchaczy, ale także na wszystkie kolejne pokolenia.

Dlatego też, owe dwa przykazania: „Ja Jestem” i „Nie wolno Ci” wymagają bezpośredniego przekazu od Świętego, niech będzie błogosławiony, a nie poprzez posłańca, Mojżesza, jak jest to w przypadku pozostałych przykazań.

To właśnie jest intencją Gemary, mówiącej: „“Ja jestem” oraz “Nie wolno ci mieć innych bogów oprócz Mnie”, nie są brane pod uwagę, ponieważ usłyszeliśmy je z ust Wielkiej Boskości”.

Co ma na myśli Gemara mówiąc: „z ust Gwura”?

„Usta” oznaczają tu, to coś, co ujawnia myśli. Dzięki temu możliwe jest wyrażenie wewnętrznych myśli.

Prorocy, lub wszyscy inny wysłannicy, niosą słowa Haszem dla człowieka, stąd też służą jako „usta”, przekazujące przesłanie Haszem człowiekowi.

Owo przesłanie, słowa proroctwa, oddziaływują na ludzi. Jednak przesłanie to jest na poziomie człowieczym, ponieważ przechodzi ono od człowieka do człowieka, od proroka do słuchacza. W mocy proroka znajduje się wywarcie wpływu na człowieka i zapoczątkowanie u niego odpowiedniego działania, lecz jedynie na poziomie, na którym znajduje się prorok i jego rozumienie owego przesłania. Nawet jeśli jest to rozumienie na najwyższym poziomie, nadal jest to rozumienie na poziomie człowieka, i przesłanie to jest w pewnym sensie ograniczone.

Jeśli mówimy jednak o podniosłym przesłaniu, jakim jest przesłanie bez praktycznych implikacji, dotyczące jedynie wiary, nie wystarczy, by za „usta”  służył człowiek. Owe „usta” człowiecze nie są w stanie przekazać dalej przesłania dotyczącego samej wiary. Tutaj potrzebne są „usta” bezpośrednio połączone z myślą Boga, i to własnie są „usta Gwura”. „Usta” te są w stanie, za pomocą wypowiedzenia słów, wywołać wiarę w micwę, rozpoznanie Stwórcy, który przykazuje.

Dlatego też “Ja jestem” oraz “Nie wolno ci mieć innych bogów oprócz Mnie”, są z ust Wielkiej Boskości [Gwura]. Istotą wysłuchania słów bezpośrednio z „ust Gwura” połączonych z boską myślą, jest bowiem moc wywołania w słuchaczu wiary i dostarczenie owej wiary światu i zachowanie jej na następne pokolenia. Dlatego też „usta Gwura” uprawnione są do nakazania wiary w formie micwy.

Oto sekret „ust Gwura”.

(Na podstawie ksiegi „Torat Haola”, autorstwa Rabina Remu, część 3, rozdział 38

Abp Stanisław Gądecki, światły hierarcha i wielki rzecznik dialogu chrześcijańsko-żydowskiego, podjął decyzję o zdjęciu oszczerczej tablicy w kościele przy ul. Żydowskiej. Może warto, by teraz tablice o innej treści zawisły w poznańskich świątyniach, które do dziś są pomnikami antyjudaizmu?

Nie tylko wznowienie książki Mieczysława Noskowicza "Najświętsze trzy hostie" z 1926 r., lecz przede wszystkim jej promocja w kościele Bożego Ciała, jest groźną prowokacją. Nawiązuje do najciemniejszych stron antyjudaizmu, obciążającego dzieje Kościoła katolickiego.

- Nie od rzeczy będzie umieszczenie tablicy informującej o korzeniach legendy trzech hostii w kościele Bożego Ciała oraz na ul. Żydowskiej - mówi abp Stanisław Gądecki.

Znajdujące się w poznańskich kościołach freski o antysemickiej wymowie powinny zostać opatrzone tabliczkami odkłamującymi historię - uważają przedstawiciele gminy żydowskiej. Arcybiskup Stanisław Gądecki w rozmowie z "Gazetą" deklaruje, że tak się stanie.

Wg różnych źródeł: Farajnikte Partizaner Organizacje, Fereinitzte Partizaner; Fareinikte Partizane Organizacie, Fareinigte Partizaner Organizacje, Fereingte Partizaner Ofganization. W wolnym tłumaczeniu: Zjednoczona Organizacja Partyzancka lub Zjednoczona Organizacja Partyzantów. Jidysz: פאראייניקטע פארטיזאנער ארגאניזאציע . W skrócie - FPO.

70. rocznica pierwszej deportacji polskich Żydów do niemieckiego obozu Auschwitz przypadnie 15 lutego. Tego dnia w 1942 roku do obozu dotarł z Bytomia transport Żydów aresztowanych przez Gestapo. Wszystkich zgładzono tuż po przywiezieniu. Współcześnie niewiele wiadomo na temat tego transportu. Nieżyjący historyk Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, Danuta Czech, pisała w sporządzonym przez siebie "Kalendarium wydarzeń w KL Auschwitz", że ludzi wysadzono na rampie przy obozowej bocznicy kolejowej, gdzie polecono im zostawić bagaż

W samochodach pracowników ambasady Izraela w stolicy Indii Delhi oraz stolicy Gruzji Tbilisi podłożono bomby - podały izraelskie media. W Delhi ranna została żona jednego z urzędników, która wjeżdżała akurat na teren placówki i kierowca, a w Tbilisi ładunek udało się w porę zneutralizować. Izraelskie władze sądzą, że zamachy mają związek z czwartą rocznicą śmierci Imada Mughniyah - jednego z twórców Hezbollahu.

W Roku Korczaka Fundacja im. prof. Mojżesza Schorra pragnie przypomnieć i przybliżyć postać Stefanii Wilczyńskiej - najbliższej współpracownicy Janusza Korczaka, wielkiej przyjaciółki dzieci, która oddała im całe swoje życie. Stefania Wilczyńska - pedagożka, wychowawczyni, kierowniczka Domu Sierot przy Krochmalnej 92 w Warszawie. Była autorką wielu koncepcji pedagogicznych realizowanych w Domu Sierot. Pod nieobecność Korczaka podczas pierwszej wojny światowej, w trudnych warunkach przez kilka lat samodzielnie opiekowała się dziećmi.

W maju 1939 roku powróciła z Palestyny by razem z nim i z dziećmi przetrwać nadchodzące straszne czasy. „Moje dzieci są w Warszawie. Tu są moje dzieci” - tłumaczyła wówczas przyjaciołom. Nie założyła własnej rodziny, tak jak Janusz Korczak swoje życie oddała biednym dzieciom. Wspierała go od chwili powstania Domu Sierot do jego tragicznej likwidacji, wraz z nim i z dziećmi zginęła w Treblince 6 sierpnia 1942 roku.

Serdecznie zapraszamy do polubienia facebookowej strony "Kochanej Pani Stefy":

http://www.facebook.com/pages/Kochana-Pani-Stefa/301166563272921

"Dwa tysiące lat dobiega kresu i przez cały ten czas, ani na moment, nie zaprzestali żydzi swej niechęci jawnej czy skrytej" - pisał Mieczysław Noskowicz w książce "Najświętsze trzy Hostie", wydanej w Poznaniu w 1926 r. Wydawnictwo Wers wznowiło teraz tę publikację. Promocja odbyła się w kościele Bożego Ciała