18-06-2010 / AP

Ha'aretz

„Dlaczego ultra-ortodoksi mają swój własny system edukacji? Bo rząd im na to pozwolił” – pisze Anshel Pfeffer w komentarzu na marginesie wczorajszych demonstracji chasydów przeciw zniesieniu segregacji w szkołach, nakazującej oddzielną naukę dzieciom z rodzin aszkenazyjskich i sefardyjskich.

W dzienniku „Rzeczpospolita” Piotr Zychowicz przedstawia nową książkę Anthony’ego Polonsky’ego – pierwszy tom monumentalnej historii polskich Żydów „The Jews in Poland and Russia. 1350 – 1881”, który ukazał się nakładem brytyjskiego wydawnictwa Littman.

Rabin Jom Tow z Milhauzen kontynuuje polemikę/debatę z chrześcijanami. W swym dziele „Jamei Meriba” pisze tak:  I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi i rzekł: „Weźmiesz laskę i zbierzesz całe zgromadzenie - ty i Aron, brat twój, a przemówicie w ich obecności do skały, aby wydała wody swe; i tak wyprowadzisz im wodę ze skały i napoisz zgromadzenie i dobytek ich”. I wziął Mojżesz laskę z przed oblicza Wiekuistego, jako mu rozkazał. I zgromadził Mojżesz i Aron lud przed skałą, i rzekł do nich: „Posłuchajcież, przekorni, czyż ze skały tej, wydobędziem wam wodę?” Zatem podniósł Mojżesz rękę i uderzył w skałę laską swą dwukrotnie, - a wypłynęły wody obfite, i napił się lud i dobytek jego. (Bamidbar 20: 7-11)

 Rabin Boaz Pash - Parszat Szlach ((Lb 13:1 - 15:41)

18 osób zostało wczoraj w Warszawie odznaczonych medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata przyznawanym przez jerozolimski Instytut Jad Waszem za pomoc udzieloną Żydom podczas II wojny światowej. Wśród osób, którym przyznano odznaczenia, znaleźli się: Stanisława i Flawian Boczkowscy oraz ich dzieci Józef i Zygmunt Boczkowscy i Helena Sapierzyńska; Stanisław Bończa-Tomaszewski; Maria i Stanisław Dudek; ks. Marceli Godlewski; Janina i Zygmunt Kobos; hm. Jadwiga Luśniak; Wincenty Maciejewski i jego syn Adolf; Maria Mussil, Mieczysław Mussil i Irena Ulanowska-Mussil oraz ks. Adam Skałbania.

21 czerwca 2010 Godz.11.00 Sala Biała

Program uroczystości podpisania porozumienia o współpracy między Poznaniem a Ra'anana

- wystąpienia oficjalne

- ceremonia podpisania umowy

- część artystyczna.

   godz. 12.00 Hol Urzędu Miasta,I piętro
   otwarcie wystawy zdjęć z Ra'anana

    godz.12.15,Sala Błękitna
    poczęstunek

    godz.13.15,skwer na Placu Kolegiackim
    odsłonięcie tablicy z nazwą Ra'anana

    godz.13.30 spotkanie z okazji podpisania porozumienia
    siedzibie gminy przy ul.Stawnej 10

24.06. godz.9:00, siedziba Gminy

nabożeństwo w intencji Fundatora domu Starców p.S.B.Latza

26.06  godz.11:00

spotkanie Szabatowe

Parsza nasza rozpoczyna się buntem Koracha, której konsekwencją jest wielka tragedia: „Gdy jednak takie zjawisko objawi Wiekuisty, że rozewrze ziemia paszczę swoją, i pochłonie ich i wszystko, co do nich należy, i zstąpią żywcem w przepaść, poznacie wtedy, że lżyli ci ludzie Wiekuistego. I stało się, że zaledwie skończył mówić te słowa, że rozstąpiła się ziemia pod nimi. Ziemia otworzyła swoją paszczę i pochłonęła ich razem z ich rodzinami, jak również ludzi, i wszystkich ludzi Koracha, wraz z całym ich dobytkiem. Wpadli razem ze wszystkim, co do nich należało, żywcem do szeolu, a ziemia zamknęła się nad nimi i poginęli z pośród zgromadzenia. Wszyscy zaś Izraelici, którzy stali wokoło, uciekli na ich krzyk, mówiąc: "By też i nas ziemia nie połknęła!” (Bamidbar 16, 30-34)

Miszna w Awot wymienia 10 dziwnych rzeczy stworzonych u zmierzchu ostatniego dnia stwarzania świata, pomiędzy nimi także, „paszczę ziemi”. Miszna uczy nas: Dziesięć rzeczy stworzonych zostało w przeddzień Szabatu, u zmierzchu – w pierwszy piątek, przy zakończeniu procesu stwarzania świata, i były nimi: 1. Paszcza ziemi – która połknęła Koracha i jego zgromadzenie; 2. Paszcza studni- która zaopatrzyła Izrael wodą na pustyni; 3. Pysk oślicy – Balama; 4. Tęcza; 5. Manna; 6. Laska- Mojżesza, przy pomocy której czynił cuda; 7. Szamir – cudownie wyposażony robak używany do cięcia twardych kamieni w Świątyni; 8. Litery – znaki wyryte na tablicach; 9. Pismo – test na tablicach; 10. Tablice. (Awot 5:6)

Czy nie widzicie tutaj sprzeczności? Werset z Bamidbar mówi o „paszczy ziemi” jak o nowo stworzonej rzeczy, która nie istniała wcześniej, tymczasem Miszna mówi o tym, że istniała ona już od początku stworzenia świata. Jak jest więc naprawdę?

Jest to bardzo znane pytanie.

Również Gemara odnosi się do owej kwestii, jednak w inny sposób: Raba wyjaśnił: Jeśli jednak Pan stworzył nową rzecz, jeśli gehenna została już stworzona, tym lepiej, jeśli jednak nie, niech ją Pan stworzy.

[Gemara pyta:] To jednak nie tak, nauczane bowiem było: Siedem rzeczy stworzonych zostało przed początkiem świata – Tora, skrucha, Ogród Eden, gehenna, Tron Chwały, Świątynia i imię Mesjasza. Zgodnie z tym, co napisane więc, gehenna definitywnie stworzona została przed stworzeniem świata. Jak więc Mojżesz może w to wątpić?

[Gemara odpowiada:] Jednak Mojżesz powiedział tak: Jeśli paszcza została już stworzona dla niej [gehenny], tym lepiej, jeśli jednak nie, niech ją Pan stworzy. Nie napisane przecież jest: „nic zgoła nowego nie ma pod słońcem” (Kohelet 1:9) – Powiedział więc: Jeśli paszcza jest blisko, niech zbliży się. (Nedarim, 36/b)

Gemara zakłada, że „paszcza ziemi” oraz gehenna to samo a nowa „kreacja” sprowadziła paszczę w celu wprowadzenia Koracha i jego grupy do środka ziemi.

Gemara odpowiedzi więc nie znalazła, w mojej opinii Rabin Jom Tow Heller (Tosfot Jom Tow) podaje kilka powodów, które nie zostały opisane w Gemarze.

Drugie nasuwające się w kontekście powyższego fragmentu Tory pytanie- dlaczego Tora używa słowa „pacta (hebr = otworzyć usta by mówić) zamiast „patha” (po prostu otworzyła), które to „pacta” bardziej odpowiada opisowi sytuacji, w której ziemia tworzy dziurę, która połyka. Tymczasem „pacta” oznacza „zaczęła mówić”.

Inne pytanie- dlaczego Tora podkreśla, że Korach i jego ludzie wpadli do „szeolu”, „Wpadli razem ze wszystkim, co do nich należało, żywcem do szeolu”?

Istnieje wiele więcej pytań. Ostatnie dotyczy natury strasznego krzyku, na który wszyscy zgromadzeni wokół uciekli. O jaki krzyk chodzi?

Rabin Jom Tow podaje rozwiązanie, odpowiadające na wszystkie te pytania. Mówi ono o tym, że owa specjalna „kreacja” nie była połknięciem ludzi, ale deklaracją ziemi w tej godzinie. Kiedy ziemia pochłonęła ludzi Koracha słyszany był potężny głos, który powiedział: „Korach i jego grupa zaproszeni są do niższej części gehenny”. I to była właśnie nowa rzecz stworzona tego dnia przez Haszem.

Jak wiemy z naszych tekstów, w gehennie znajduje się siedem poziomów, z których najniższy zwie się „szeol” i tam właśnie trafili Korach i jego grupa.

Na tej podstawie zrozumieć możemy, że istniały trzy stadia stworzenia: 1. Gehenna stworzona przed stworzeniem świata. 2. Zdolność mówienia przez „paszczę ziemi” stworzona przy zmierzchu dnia szóstego stworzenia świata. 3. Deklaracja ziemi, ogłaszająca, że Korach i jego ludzie pochłonięci zostaną przez najniższy poziom gehenny. Ta ostatnia stworzona została w czasie trwania sporu z Korachem, pomimo prośby Mojżesza.

Dlatego właśnie Tora używa „pacta” (zaczęła mówić) a nie „patha” (otworzyła).

I stąd rozumiemy również dlaczego Tora podkreśla, że ludzie Koracha wpadli do „szeolu”, ponieważ to właśnie jest najniższa część gehenny.

Na podstawie tego dowodu, dotyczącego możliwości mówienia przez paszczę ziemi, przedstawionego nam przez Rabina Jom Towa, a także po tym jak Miszna wymienia jako jedną z rzeczy stworzonych o zmierzchu ostatniego dnia stworzenia świata „pysk oślicy”, oczywistym jest teraz dla nas, że w stworzeniu fizycznego pyska nie było żadnego cudu, ale cudem z pewnością było stworzenie możliwości mówienia przez oślicę Balama.

Szabat Szalom uwracha!

Rabin Boaz Pash - Tłumaczyła Daniela Malec
Dziękujemy organizacji Shavei Israel za udostępnienie tekstu

Szanowni Państwo,
Pod podanym adresem mogą Państwo obejrzeć krótki komentarz Ambasadora Izraela pana Zvi Rav-Nera dotyczący ostatnich zajść niedaleko Strefy Gazy - brutalnego ataku na żołnierzy izraelskich podczas próby przejęcia jednego z okrętów flotylli.

http://www.youtube.com/watch?v=N6NaYt3oeKA

Jaki jest stosunek judaizmu do grzechu pierworodnego?

Judaizm nie twierdzi, że ludzkość jest napiętnowana tzw. grzechem pierworodnym. Judaizm postrzega człowieka w sposób zrównoważony: nie twierdzi, że jest on skażony grzechem (pogląd chrześcijański), ani nie uważa, że jest z natury dobry (pogląd postchrześcijańskiego humanizmu świeckiego). Judaizm uznaje, że człowiek, jako istota obdarzona wolną wolą, ma skłonność zarówno do czynienia zła, jak i dobra, oraz zdolność do wybierania pomiędzy nimi. Skłonność do czynienia zła jest bardziej naturalna (wynika z przyrodzonego egoizmu), natomiast skłonność do dobra kształtuje się przede wszystkim w wyniku socjalizacji – zaszczepiania w człowieku odpowiednich wartości, które skłaniają go do etycznego postępowania.