• Faraon powiadomiony o ucieczce - 18 Nisan 1313 pne
• Fossano Purim -19 Nisan - 1796 ne.
• Faraon zapędza Żydów nad Morze Czerwone - 20 Nisan 1313 pne

____________________________________________________________________________________________________________ 

• Zniszczenie Sodomy i innych miast - 1714 pne
• Koniec Manny - 1273 pne

________________________________________________________________________________________________________________________________

• Przymierze między stronami - 1743 pne
• Bitwa Abrahama z czterema królami - 1738 pne
• Aniołowie odwiedzają Abrahama - 1714 pne
• Narodziny Izaaka - 1713 pne
• Walka Jakuba z Aniołem Ezawa - 1556 pne
• Mojżesz i płonący krzew - 1314 pne
• Exodus - 1313 pne
• Śmierć królowej Waszti - 366 pne
• Daniel w jaskini lwów - 372 pne

_________________________________________________________________________________________________ 

Słowo omer ma co najmniej trzy znaczenia: po pierwsze, oznacza snop; po drugie, jest to miara produktów sypkich (np. ziarna), która równa jest objętości około 43 jajek. Nazwa ta oznacza też ofiarę (oddanie) ze zboża, składaną w czasach Świątyni. W drugi dzień Pesach składano ofiarę hołdowniczą ze zmielonego jęczmienia, w ilości właśnie jednego omeru. Pierwszy snop z wiosennych zbiorów przynoszony był do Świątyni, ziarno było mielone i jeden omer mąki jęczmiennej był mieszany z olejem i kadzidłem "na zapach kojący dla Boga" (Wajikra 23:13)

Co to jest "liczenie omeru" ?

"Liczenie omeru" oznacza odliczanie 49 dni pomiędzy drugim dniem Pesach a świętem Szawuot (od Wyjścia z Egiptu do otrzymania Tory). Szawuot jest więc świętem powiązanym ze złożeniem ofiary omer. Jest pięćdziesiątym dniem od tego momentu, czyli pierwszym dniem po 49 dniach odliczania omeru (sfirat haomer).

"Od dnia przypadającego po pierwszym dniu Pesach, w dniu, kiedy przyniesiecie omer na zakołysanie, będziecie liczyć dla siebie siedem pełnych tygodni" (Wajikra 23:15). W okresie tych 49 dni, podczas wieczornej modlitwy wypowiadane jest specjalne błogosławieństwo stanowiące "liczenie omeru".

Podczas gdy w drugi dzień Pesach składano ofiarowanie z jęczmienia, w Szawuot ofiarowanie było z nowego zbioru pszenicy. 

/foto: Marek/ 

Ponad trzy tysiące dwieście lat temu faraon – egipski władca, który zapomniał, jak wielkie były dla Egiptu zasługi Józefa – uczynił wszystkich potomków Jakuba, a więc synów Józefa i jego braci – niewolnikami. Pomimo tego faraon obawiał się Żydów i aby zapobiec powiększaniu się ich liczby, wydał rozkaz mordowania wszystkich niemowląt płci męskiej. Jeden z hebrajskich chłopców – Mojżesz, ocalał (gdy jego matce i siostrze udało się włączyć w jego ratowanie córkę faraona, która go zaadoptowała) i wychował się w pałacu króla. Gdy był już dorosły, zobaczył egipskiego nadzorcę znęcającego się nad hebrajskim niewolnikiem. Wiedział już wówczas o swoim pochodzeniu. Tak bardzo uniósł się gniewem na niesprawiedliwość, że zabił nadzorcę, po czym – uciekając przed wyrokiem faraona – udał się do kraju Midian.

Wiele lat później Bóg wezwał Mojżesza, by wrócił do Egiptu i zażądania od faraona, aby pozwolił ludowi Izraela na powrót do ziemi Kanaan. Gdy faraon nie zgadzał się na uwolnienie Hebrajczyków, Bóg zesłał na Egipt dziesięć plag. Ostatnia z nich była najpotworniejsza: śmierć każdego pierworodnego w całym Egipcie. Poprzedniego dnia Mojżesz nakazał Żydom, aby pokropili nadproża i framugi drzwi krwią baranka. W nocy przyszła śmierć na wszystkich pierworodnych. Krew baranka na framugach drzwi była znakiem, że dom zamieszkiwany jest przez Żydów i Bóg pomijał (hebr. pasach) ten dom. Zaraz po tym, gdy rozpoczęła się ostatnia plaga, faraon ogłosił, że Żydzi mogą opuścić Egipt. Uczynili to w takim pośpiechu, że ciasto, które przygotowywali na chleb, nie miało czasu wyrosnąć. Wyszli więc w tę noc z Egiptu z ciastem niegotowym, z którego można było zrobić tylko cienki placek – macę. Po siedmiu dniach uciekinierzy przeszli przez Morze Czerwone (zwane też Morzem Sitowia), a po czterdziestu dziewięciu dniach, u podnóża góry Synaj, otrzymali od Boga Torę. Po czterdziestu latach osiągnęli Ziemię Obiecaną.

Pesach (hebr. פסח , dosł. przejście) – święto żydowskie obchodzone na pamiątkę wyzwolenia Żydów z niewoli egipskiej. W Izraelu trwa siedem, a w diasporze osiem dni, poczynając od 14 dnia miesiąca nisan.

W pierwszą noc święta (poza Izraelem także w noc następną) spożywa się w gronie rodziny uroczystą kolację, podczas której odczytuje się „Opowieść na Pesach”. Wieczór sederowy składa się z wielu tradycyjnych rytuałów, odprawianych w ustalonym porządku. Istnieje też wiele zwyczajów ludowych związanych z sederem: np. dzieci szukają ukrytego kawałka macy (afikoman), żeby wymienić go na prezenty; napełnia się puchar wina dla proroka Eliasza, który odwiedza każdą wieczerzę pesachową; wino z kielichów ulewa się dziesięciokrotnie – na pamiątkę dziesięciu plag egipskich. Na koniecwieczerzy składa się życzenia: „Na przyszły rok w Jerozolimie!”. Pesach jest jednym z trzech świąt pielgrzymich. W starożytności pielgrzymowano wtedy do Jerozolimy.

/jewish.org.pl/

• Koniec wielkiego świętowania w Szuszan (Suza) -8 Nissan 366 pne.
• 7-dniowe swiętowanie w stolicy Suzie - 9 Nissan366 pne.

______________________________________________________________________________________________________  

• Wysłanie szpiegów do Jerycha - 5 Nissan 1273 pne.
• Powstanie miasta AFULA - 5 Nissan 1925 r.
• Żydzi przygotowują się do przekroczenia Jordanu - 7 Nissan 1273 pne.

_____________________________________________________________________________________________________ 

• Pierwsza ofiara z  czerwonej krowy - 2 Nisan 1312 pne.
• Lewici wcieleni do służby w Tabernakulum 3 Nisan 1312 pne
• Atak na szpitalny konwój 4 Nissan 1948 r.

_____________________________________________________________________________________________________ 

STANOWISKO ZGWŻ W SPRAWIE POZNAŃSKIEJ SYNAGOGI

• Stworzenie człowieka (duchowe) - 3761 pne
• Patriarchowie - 1813pne-1506 pne
• Inauguracja Mishkanu - 1312 pne
• Śmierć Nadava i  Avihu - 1312 pne 

• Pierwsza Micwa w dziejach narodu żydowskiego - 1313 pne