W święto Purim Żyd ma obowiązek wypełnić cztery micwy:
1. Dwukrotne wysłuchanie Megilat Ester – Księgi Estery – odczytanej po hebrajsku z koszernego zwoju, raz wieczorem, a drugi raz za dnia. Przykazanie to obowiązuje tak samo mężczyzn, jak i kobiety – mimo że jest to przykazanie określone czasem, z których zazwyczaj kobiety są zwolnione. Jednak zagrożenie śmiercią było takie same dla wszystkich – stąd także kobiety mają obowiązek wysłuchać historii z Księgi Estery.
Przed rozpoczęciem czytania Megili czytający wypowiada trzy błogosławieństwa – od tej chwili, aż do zakończenia czytania i wypowiedzenia błogosławieństw końcowych – należy się powstrzymać od mówienia. Ostatnim z trzech błogosławieństw mówionych przed czytaniem Megili jest szehechejanu, które mówimy, gdy mamy okazję wypełnić jakąś micwę po raz pierwszy od dłuższego czasu (tutaj – od roku).
Istnieje powszechny zwyczaj, aby w trakcie czytania – za każdym razem, gdy wypowiadane jest imię Hamana – czynić wielki hałas, aby „wymazać” imię tego niegodziwca. Często służą do tego różnego typu kołatki – gragery – lub też własne nogi i ręce. Należy jednak być ostrożnym, żeby nie zagłuszać czytanego tekstu – zazwyczaj czytający robi przerwę, by zgromadzeni mogli się wyszumieć :-), potem należy się jednak uciszyć i dalej słuchać w skupieniu. Aaa – i uważajcie na „hamelech” – zaczyna się łudząco podobnie, ale to „król”, nie Haman… 😉
2. Matanot leewionim – czyli cedaka (najlepiej – pieniądze) – każdy Żyd (kobieta i mężczyzna) jest zobowiązany podarować sumę wystarczającą na zakup dwóch posiłków dla dwóch biednych Żydów. Należy ją dać lub sprawić, aby była dostarczona (przez szelijacha – pośrednika) w dniu Purim.
W zorganizowanych społecznościach często zajmuje się tym Gabaj (co jest jego pierwotną funkcją) – zbiera pieniądze przed Purim, a w samym dniu Purim – jego zadaniem jest znaleźć biednego, czy biednych i dać im te pieniądze.
3. Szalach manot – wysyłanie podarków dla przyjaciół – a przynajmniej jednego przyjaciela (żydowskiego). Podarek ma być żywnościowy, składać się z przynajmniej dwóch różnych halachicznie gatunków jedzenia, czyli np. mezonot (jakieś ciastka) haadama (owoce ziemi – banan, marchewka), haec (owoce drzew – jabłka, pomarańcze…), pri hagafen (wino, sok z winogron), szehakol (wszystko inne – cukierki, napoje, alkohol inny niż wino…). Lechem – czyli chleba, raczej się nie daje. Podarunek tradycyjnie dostarcza się nie bezpośrednio, ale przez posłańca (szelijacha) i również w dniu Purim. Trzeba zachować proporcje pomiędzy cedaką dla biednych a podarunkami dla przyjaciół (oczywiście by nie zaniedbać biednych).
4. Seuda Purimowa, czyli świąteczny posiłek zakrapiany alkoholem – jeśli ma to być zaliczone jako Purimowa micwa powinna mieć miejsce także za dnia. Wieczorem oczywiście można zrobić wystawną kolację – lecz nie ma takiego obowiązku. Częścią seudy jest picie alkoholu – zaleca się, aby pić tak długo, aż nie będzie się w stanie rozróżnić między „Błogosławiony Mordechaj” (Baruch Mordechaj) a „Przeklęty Haman” (Arur Haman). Ma nam to przypominać o cudach Purimowych – wszystkie one miały związek z winem. Jest to bardzo wyjątkowa micwa, gdyż zazwyczaj halacha (żydowskie prawo) zaleca wstrzemięźliwość – nadużywanie alkoholu może prowadzić do grzechu. Przyjęło się, że należy wypić więcej, niż się pije zazwyczaj.
Najważniejsze, aby pić z intencją wypełniania micwy – a nie dla samego picia. Należy także pamiętać, że picie alkoholu – nawet w tym dniu – nie zwalnia od odpowiedzialności za własne czyny, ani od obowiązku wypełniania innych micwot – stąd, jeśli picie alkoholu źle wpływa na nasz organizm, należy nie pić, lub bardzo się ograniczyć. Nigdy nie wolno dopuścić do utraty kontroli nad własnymi czynami
.
Rochel Joanna Czopnik
Robert Dow Więckowski