14 dzień Omeru. Zapalenie świec dla Poznania 19:29. Szabat Mewarchim. Hawdala 20:43
Przepis na otrzymanie obecności Boga
„Ósmego dnia wezwał Mojżesz Aarona i jego synów oraz starszych izraelskich I
rzekł do Aarona: Weź sobie młodego cielca na ofiarę za grzech, a barana na
ofiarę całopalną, oba bez skazy, i przyprowadź je przed Pana. A do synów
izraelskich powiedz tak
Weźcie kozła na ofiarę za grzech, a cielca i jagnię jednoroczne,
oba bez skazy, na ofiarę całopalną, Wołu zaś i barana na ofiarę pojednania, aby
je zarżnąć przed Panem, i ofiarę z pokarmów zaczynioną oliwą, gdyż dzisiaj
ukaże się wam Pan”.
W końcu
nadejdzie dzień, gdy Miszkan (Świątynia) zostanie konsekrowany, a obecność Boga
zstąpi na naród Izraela na stałe.
Będzie to dzień pełen uroczystości, radosnej
pieśni, duchowego podniecenia i oczywiście wymaganych poświęceń, które należy
ofiarować w oczekiwaniu na przybycie szechiny.
Dwie grupy
składają ofiary: Aaron i dzieci Izraela. Ale rodzaje poświęceń różnią się
całkowicie w obu przypadkach. Dzieci Izraela złożyły cztery ofiary, które
reprezentowały wszystkie rodzaje ofiar w Przybytku Boga:
1) kozła za
ofiarę za grzech
2) cielę i
jagnięcinę jako ofiarę “olah”
3) wołu i
barana jako ofiary pokojowej
4) posiłek
składający się z mąki i oleju – mincha
Zasadniczo
widzimy każdy typ zwierzęcia dla każdego rodzaju ofiary (ofiara aszam jest
tutaj w ramach ofiary hatat), ponieważ symbolizuje prawdziwe “otwarcie”
Świątyni i ofiarny aspekt relacji Boga i ludu Izraela.
Z drugiej
strony Aaron ofiarowuje sam bez swojej rodziny i składa tylko dwie ofiary,
które są całkowicie odwrotne od ofiar składanych przez dzieci Izraela: cielę
(egel) za ofiarę za grzech, a baran jako “olah” całkowicie oddany Bogu.
Dlaczego?
Aby Aaron
mógł pełnić rolę arcykapłana, musi oczyścić się z przeszłych grzechów i błędów,
a także przygotować się duchowo do wykonania danego zadania. Dlatego Aaron
przynosi dwie ofiary, które symbolizują dwie ważne idee, które Aaron powinien
przyjąć i zrozumieć, zanim podejmie rolę kapłana.
Cielec jest
przeznaczony na ofiarę przebłagalną, przypominając Aaronowi o jego współudziale
w grzechu złotego cielca na Synaju. Owszem, został “uniewinniony”, ale nadal
czuje się zaniepokojony swoim zaangażowaniem w tym czasie, nawet w najlepszych
intencjach – nadal budował dla ludzi złote cielsko! Ofiara ta reprezentuje
pokutę, którą Aaron musi spełnić, aby stać się duchowym przywódcą narodu.
Baran
przypomina o oddaniu i pobożności Abrahama. Kiedy Bóg nakazuje Abrahamowi, aby
złożył ofiarę ze swojego syna Izaaka, Abraham spełnia to bez wahania i dopiero
w ostatniej chwili, Bóg zmienia polecenie wiedząc, że Abraham naprawdę jest
bogobojny. Wobec tego ostatecznie Abraham składa Bogu ofiarę z barana.
W ten sposób
Aaron dostaje przekaz, że aby przejąć przywództwo duchowe, trzeba po pierwsze
zrzec się grzechów przeszłości a po drugie być gotowym na całkowite ofiarowanie
się Bogu w przyszłości. Składając te ofiary Aaron przygotowuje się do
całkowitego poświęcenia swojego życia Bogu.
Aby wprowadzić obecność Boga w nasze życie, musimy podążać
za wskazówkami Tory z naszej paraszy. Musimy podążać za przewodnictwem zarówno
Aarona, jak i dzieci Izraela. Musimy ofiarować Bogu wszelki rodzaj modlitwy,
medium i aspektu, który połączy nas z Bogiem. Będzie to reprezentować
niezliczoną liczbę połączeń, jakie możemy i powinniśmy tworzyć codziennie z
Bogiem.
Ale musimy również wejść w sytuację Aarona,
oczyszczając nasze serca i umysły z przeszłych nieprawości i próbując stanąć
przed Bogiem z czystym kontem. Powinniśmy także być gotowi przyjąć,
że bycie Żydem oznacza
poświęcenie, zaangażowanie, konsekwentne zwrócenie się do Boga i poleganie na
Nim do końca naszych dni.
W ten sposób my, z pomocą Boga,
będziemy godni przyjęcia obecności Boga w naszych sercach i zasługiwali, aby
czuć szechinę w naszym codziennym życiu.
Szabat Szalom
Rabin Avi Baumol
Szemini 2
Grecki mit o Ikarze mówi o synu Dedala, mistrza
rzemieślniczego, który próbuje uciec z Krety, używając specjalnych skrzydeł,
które jego ojciec przygotował dla niego z piór i wosku. Przed podróżą ojciec
ostrzega Ikara, aby nie leciał zbyt nisko ponieważ wilgotność morza
uniemożliwiałaby mu lot i ucieczkę,
ale także by nie leciał zbyt wysoko, ponieważ słońce może go
spalić i roztopić wosk. Ikar zignorował słowa ojca i przeleciał zbyt blisko słońca,
spłonął i spadł do morza.
To ponadczasowe przesłanie Ikara zostało wyrażone w innych kulturach: chińskiej,
babilońskiej, indyjskiej. W ten sposób różne kultury starają się przekazać
ludziom pouczenie o “złotym środku” – równowadze, którą trzeba utrzymać
pomiędzy samozadowoleniem a oburzeniem. Latanie zbyt blisko słońca jest
metaforą naszego pragnienia, aby dotrzeć poza nasze możliwości, ignorując nasze
naturalne ograniczenia lub wytyczne religijne.
To samo przesłanie zawiera nasza parasza Szemini. Pojawienie się obecności Boga
„szechiny” w „Miszkan” miało być najwspanialszą chwilą dla narodu żydowskiego.
Tora potwierdza, że Mojżesz i Aaron spełnili wszystkie wymagania biblijne, aby
zainicjować działanie Miszkan. Gdy już zakończyli swoje prace i pobłogosławili
naród, chwała Boża pojawiła się przed nimi – ogień Boga spożył ofiarę na
ołtarzu. Ludzie ujrzeli ten cud, radowali się i padli na twarze, wyrażając
podziw i szacunek.
Jednak w tym momencie dwaj synowie Aarona, Nadaw i Awihu, postanowili, pójść o
krok za daleko, ofiarując w świątyni dziwny ogień i przynosząc kadzidło przed
ogień Boży, mimo że Bóg tego nie nakazał. Natychmiast ogień Boży strawił ich i
umarli przed Bogiem. Jeden z midraszy zauważa, że był to samozwańczy akt Nadawa
i Awihu, którzy już tylko czekali aby tych “dwoje starych ludzi umarło” i mogli
przejąć ich służbę bogu. Ten brak szacunku wobec poprzedniego pokolenia
spowodował ich bezczelność w służbie Bogu, podczas której nie dbali o zasady i
prawa świątyni.
Pragnienie Nadawa i Awihu aby lecieć “blisko słońca” miało tragiczne
konsekwencje i zmieniło święty moment w żałobę.
Wszyscy musimy starać się utrzymać równowagę w naszym życiu, czy to fizycznym,
politycznym, biznesowym, a szczególnie w naszym życiu duchowym. Jeśli zbyt
skrupulatnie odczytujemy prawo, nigdy nie osiągniemy naszego potencjału i nie
spełnimy naszej życiowej misji. Z drugiej strony przebywanie zbyt blisko słońca
jest jeszcze bardziej niebezpieczne. Wypalamy się i niszczymy wszystko wokół
siebie, gdy lekceważymy własne ograniczenia. Podobnie jak Ikar musimy zakładać
skrzydła i uczyć się latać, ale w przeciwieństwie do mitycznej tragedii, nasz
lot musi utrzymać się między słońcem a morzem, między zasięgiem niebios a
głębinami wody.
Spraw abyśmy mogli latać i szybować.
Szabat Szalom
Rabbi Avi Baumol