To nie tyle historią dzielnicy żydowskiej, co propozycja innego spojrzenia na dzisiejszą Warszawę. Autor kreśli perspektywę pozwalającą dostrzec pod nową powierzchnią miasta, pod powojenną tkanką – przeszłość. Próba rekonstrukcji na podstawie zatartego i zniekształconego nie tylko odsłania dzielnicę żydowską w konkretnym miejscu, ale nadaje wielowymiarowości współczesnej…
Warszawie. Punktem kulminacyjnym w wędrówce między nieistniejącymi już miejscami a teraźniejszością jest czas getta Przeszłość w takiej konstrukcji nie jest zamknięta, obraz miasta nie zmienia się w czasie liniowo, lecz podlega sprzężeniom – odkrywanie śladów po żydowskich mieszkańcach stolicy zmienia percepcję dzisiejszej Warszawy, ale i ten nowy obraz miasta współczesnego wpływa na interpretację śladów. Takie ujęcie sprawia, że książka jest zaproszeniem czytelników do współuczestnictwa w odkrywaniu kolejnych warstw czasu i przestrzeni miasta. Dodatkową pomocą są specjalnie opracowane na potrzeby publikacji mapy, za pomocą których czytelnicy mogą porównać jak zmieniały się wybrane ulice i miejsca.
Aby dotrzeć do zgładzonych ludzi i unicestwionych miejsc, autor posługuje się świadectwami: spisywanymi na gorąco (jak zebrane w Archiwum Ringelbluma) i po latach oraz zdjęciami archiwalnymi i współczesnymi. W książce wykorzystano 150 fotografii z archiwów z całego świata, z czego część jest publikowana po raz pierwszy. Z zestawienia współczesnych zdjęć Muranowa z archiwalnymi wyłania się obraz „miejsca-po-getcie”. Oś książki stanowi sześć ulic getta: Krochmalna, Leszno, Karmelicka, Nowolipie, Miła, Stawki, wybranych ze względu na rolę, jaką odgrywały w życiu mieszkańców zamkniętej dzielnicy. Kolejność rozdziałów wyznaczających kierunek wędrówki jest podporządkowana procesowi przeobrażania się getta, jego zacieśnianiu się z południa na północ, aż do Umschlagplatz, gdzie zamknęła się historia Żydów w Warszawie.
Mimo że książka ma charakter autorskiego przewodnika po warszawskim getcie i śladach po nim, nie można jej zaklasyfikować w formule czysto varsavianistycznej. Podobnie jak nie jest to wyłącznie obraz Zagłady warszawskich Żydów. To opowieść o wzajemnym przenikaniu się przeszłości i teraźniejszości, o pamięci i jej braku, o tożsamości i samoświadomości ludzi tworzących miasta.