Szabat 4 sierpnia Zapalenie świec godz. 20:20.
Zakończenie Szabatu sobota godz. 21:39
Parszat Weetchanan. Rabin Avi Baumol .Szabat Szalom !
Gdy panują ciemności, pojawia się nadzieja. Gdy ktoś popada
w głębiny grzechu, światło go odnajdzie i poprowadzi ku odkupieniu. To w
zasadzie wydaje się nieprawdopodobne, bo doświadczenie często przekonuje nas o
czymś zupełnie innym .
Jednakże Mojżesz pociesza swój lud, mówiąc, że nawet w
najciemniejszej chwili, którą sami stworzyli – a może właśnie szczególnie
wówczas – zaczyna się odkupienie. Jeremiasz trafnie prorokuje to przesłanie: “z
dala Bóg ukazał mi się …” (31: 2). Tu Jeremiasz wypowiada się jak echo Paraszy
Weetchanan, którą ZAWSZE czytamy w Szabat po Tisza Be-Aw: “A stamtąd (miejsca
grzechu i wyobcowania ) będziesz szukać Boga i Go znajdziesz, ponieważ szukałeś
Go z całego serca i duszy swojej” (Dwarim 1:29).
Po zniszczeniu drugiej świątyni, kiedy Żydzi zostali
rozproszeni i już nie było centralnego miejsca kultu, które jednoczyłoby Żydów,
w tej wielkiej ciemności pojawiła się Tora SzeBeAlPe (Miszna i Gemara) i
pocieszała naród. Miszna i Talmud stały się wehikułem, dzięki któremu Żydzi z
różnych krajów trzymali się tradycji i pozostali razem. Na wygnaniu, gdy Żydzi
byli prześladowani i wyrzucani z jednego kraju do drugiego, wśród tej rozpaczy
– synagogi, miejsca studiów Tory i Talmudu – były kotwicami, które podtrzymały
i wspierały Żydów gdziekolwiek oni dotarli.
Gdy w XIX wieku w Europie pojawiła się asymilacja, która
była najgorszą chorobą zagrażającą duchowości żydowskiej, skąd przyszła
nadzieja? Od najbardziej niespodziewanego bohatera żydowskiegoPojawia się
Teodor Herzl, ze swoją wizją nowoczesnego państwa Izrael. Początkowo był sławny
jako świecki, elitarny Żyd i dziennikarz zupełnie odsunięty od judaizmu i jego
narodowych aspiracji. Dorastając w Wiedniu, odszedł od wiedeńskiej społeczności
żydowskiej i całkowicie zasymilował się w społeczeństwie świeckim. Koniec XVIII
w Europie wraz z okresem oświecenia, odbudową i emancypacją polityczną,
stworzył XIX-wieczną Europę, w której Żydzi cieszyli się największą od
tysiącleci swobodą.
Żydzi zaczęli nazywać siebie “obywatelami francuskimi
wyznania Mojżeszowego”, a ich związek z tradycją coraz bardziej się
wyślizgiwał. W 1894 roku, gdy francuscy Żydzi mieli być częścią społecznej
elity, zasymilowany kapitan armii żydowskiej Alfred Dreyfus został oskarżony o
zdradę i skazany na dożywocie. Sprawa Dreyfusa wskazywała na intensywny
antysemityzm we Francji i jednocześnie ponownie publicznie oczerniała rozdarty
już i w części zasymilowany lud Żydowski.
Właśnie w tym ciemnym miejscu i momencie pojawił się Herzl.
“Z powodu sprawy Dreyfusa stałem się syjonistą” -powiedział Herzl, a od tego
momentu historia się odmieniła i wkroczyła na trajektorię do powstania
przyszłego państwa Izrael.
Nawet po spustoszeniu i w chwili wielkiej rozpaczy, w której
panuje ciemność, Mojżesz daje swojemu ludowi przesłanie o nadziei i odkupieniu,
które opiera się na naszej wrodzonej żydowskiej umiejętności podniesienia się
po upadku i ponownego poszukiwania Boga. Szukamy tej jednej siły życiowej,
która zjednoczy nasz lud i przyniesie odkupienie. Tora, Halacha, wspólnota,
oraz w szczególności Erec Izrael, wszystko to reprezentuje różne formy, w
jakich Bóg pocieszenia swój lud, nawet w najtrudniejszych chwilach.