4 maja, po podpisaniu przez Fatah i Hamas porozumienia, które zakłada utworzenie rządu jedności narodowej i przeprowadzenie w ciągu roku równoczesnych wolnych wyborów w Strefie Gazy i Zachodnim Brzegu, sekretarz generalny ONZ Ban Ki Mun zaapelował, poprzez swojego rzecznika, do obydwu partii o powrót do zasad planu pokojowego opracowanego przez Kwartet (Bliskowschodni, Madrycki – wyj. red.) ONZ, EU, Stany Zjednoczone i Rosję, nazywanego Mapą drogową.
Plan przewiduje utworzenie niepodległego i demokratycznego państwa – Palestyny oraz zakłada jego pokojowe współistnienie z Izraelem. W oświadczeniu wyraził uznanie dla wysiłków w jednoczeniu oraz dla Egiptu i prezydenta Autonomii Palestyńskiej Abbasa za zaangażowanie.
Oświadczenie przypomina także o wypełnieniu zobowiązań jakie przyjęła Organizacja Wyzwolenia Palestyny* (której największym spadkobiercą jest Fatah – wyj. red.).
Na ceremonii podpisania porozumienia pomiędzy Fatahem i Hamasem obecny był specjalny koordynator do spraw bliskowschodniego procesu pokojowego ONZ Robert Serry. W zeszłym tygodniu Serry, na wieść zapowiadającą podpisanie porozumienia, oświadczył pojednanie pomiędzy dwoma głównymi palestyńskimi frakcjami jest niezbędne do realizowania rozwiązania zakładającego istnienie dwóch państw i powinno mieć miejsce w postawie, która sprzyja dążeniom do pokoju.
6 maja Ban Ki Mun, w rozmowie telefonicznej z premierem Benjaminem Netanyahu, wyraził nadzieję, że Izrael podejmie zdecydowane działania przybliżające historyczną umowę z Palestyńczykami, podkreślając, że zawieszenie rozmów nie służy żadnej stronie.
Sekretarz generalny potwierdził stanowisko ONZ popierające jedność narodową Palestyńczyków pod przywództwem prezydenta Abbasa i na podbudowie uzgodnień szczytu bejruckiego (w oryginalnym tekście Arab Peace Initiative) ** i zobowiązań OWP oraz zasad ustalonych przez Kwartet.
Ban Ki Mun poprosił Netanyahu o niezamrażanie transferów dla Autonomii (wpływów z ceł i podatków).
Źródła: UN News Centre, Global Security
* Zobowiązania OWP zawarte w planie pokojowym Mapa drogowa (2002) – jednoznaczne oświadczenie o prawie do istnienia Państwa Izrael, bezwarunkowe zawieszenie broni, zaprzestanie terroru i przemocy, ściganie i karanie jednostek oraz organizacji terrorystycznych, utrwalenie autorytetu władzy wolnej od przemocy i korupcji.
* Szczyt bejrucki – hucpa Ligii Arabskiej z 27 i 28 marca 2002 roku. 22 państwa arabskie, z inicjatywy saudyjskiego następcy tronu Abdullaha, podpisały dokument z propozycja pokojową dla Izraela (Deklaracja bejrucka). Propozycja zakładała wycofanie się Izraela do granic z 1967 roku (ziemia za pokój) i powstanie niepodległej Palestyny ze stolicą we Wschodniej Jerozolimie. Deklaracja bejrucka, oprócz dwóch przytoczonych powyżej, zawierała także zapis o zezwoleniu na powrót wszystkich uchodźców, chociaż wcześniej zredagowana deklaracja zawierała zapis o sprawiedliwym rozwiązaniu tego problemu. Dodatkowego smaku całej sprawie dodaje fakt, że na zakończenie szczytu, z inicjatywy Syrii, apelowano o zerwanie wszelkich stosunków z Państwem Izrael, również gospodarczych.
Zaledwie kilkanaście godzin od zapadnięcia tej „historycznej dla bliskowschodniego pokoju decyzji” Abdelbaset Odeih dokonał krwawego samobójczego zamachu, wysadzając się w hotelu w Netanii, zginęło 21 osób, ponad 100 zostało rannych. W odpowiedzi wojska izraelskie wkroczyły do Ramallah w poszukiwaniu inicjatorów i współwinnych zamachu. Wywołało to potężną demonstrację Hezbollahu na ulicach Bejrutu. Po tych wydarzeniach wszystkie delegacje (oprócz palestyńskiej, która jeszcze przed podpisaniem dokumentu była się obraziła i opuściła obrady) grzecznie wróciły na salę i uchwaliły poprawkę do Deklaracji, która łagodziła sprawę uchodźców – zezwoliła na wypłatę odszkodowań, których częściowe finansowanie (według późniejszych uzgodnień) wzięły na siebie Unia Europejska i Stany Zjednoczone.
Nieobecnych na sali obrad oprócz delegacji izraelskiej, której obecności nikt oczywiście nie przewidział, było więcej… Mubarak – po prostu nie pojechał, Arafat – po prostu nie został wypuszczony na szczyt przez Izrael, ponieważ nie przyjął bezwzględnego zawieszenia broni.
Zapisy Deklaracji były brane pod uwagę przy ustalaniu zasad postępowania dla planu pokojowego Mapa drogowa.