Według
Tory (Szemot 21, 10) mąż jest odpowiedzialny za zapewnienie żonie pełnego
utrzymania (jedzenie i ubranie – szeira i kesuta) i zaspokojenie jej potrzeb
seksualnych (onata). Jednocześnie mężczyzna nie ma prawa do wymuszania
kontaktów seksualnych i żona musi wyrażać na nie zgodę.
Z drugiej strony kobiecie nie wolno świadomie odkładać na
później rytualnego zanurzenia się w mykwie (po okresie nakazanej
wstrzemięźliwości związanej z menstruacją), aby dokuczyć mężowi.
Wszystkie próby używania seksu jako broni przeciwko
partnerowi w związku kobiety i mężczyzny uważane są za najbardziej poważne
naruszenie prawa małżeńskiego. Jednak jeżeli pomiędzy małżonkami istnieją silna
niechęć, gniew i złość, to nawet gdy obie strony godzą się na kontakt fizyczny,
nie jest on dozwolony, nim konflikt nie zostanie zażegnany. Talmud –
wykluczając w małżeństwie przemoc – podkreśla, że mężczyzna musi uważać także
na swoje słowa, aby nie krzywdzić żony. Dotyczy to nie tylko słów wypowiadanych
publicznie, ale także w ich własnym domu. „Mąż musi kochać swoją żonę co
najmniej tak, jak siebie samego, ale szanować musi ją bardziej” (Jewamot 62b,
Sanhedryn 76b).