Od 17 do 21 stycznia wyprowadzono z KL Auschwitz i jego
podobozów około 56 tys. więźniów w pieszych kolumnach ewakuacyjnych, głównie na
zachód, przez Górny i Dolny Śląsk, dwa dni później w transportach kolejowych ewakuowano
2 tys. więźniów z podobozów w Świętochłowicach i Siemianowicach. Główne piesze
trasy ewakuacyjne wiodły do Wodzisławia Śląskiego i Gliwic, gdzie wiele kolumn
ewakuacyjnych przeformowano w transporty kolejowe.
Jedną z najdłuższych tras przebyło około 3,2 tys. więźniów
z podobozu w Jaworznie − 250 km do KL Gross-Rosen na Dolnym Śląsku. Kolumny
ewakuacyjne miały składać się wyłącznie ze zdrowych, silnych ludzi, zdolnych
do odbycia kilkudziesięciokilometrowego marszu, lecz w praktyce zgłaszali się
do wyjścia także więźniowie chorzy i wycieńczeni, sądzili bowiem − nie bez
podstaw, że ci, którzy pozostaną na miejscu, zostaną zgładzeni. Razem z
dorosłymi więźniami wyruszyli w drogę także małoletni więźniowie − dzieci
żydowskie i polskie.