Tak zwany „Drugi Pesach” czyli Pesach Szeni,
opisany jest w czwartej księdze Tory (Bemidbar, rozdział 9).
Bóg przekazał Moszemu, że dokładnie w jeden miesiąc po
14. dniu miesiąca nisan (gdy po południu składana była ofiara
[„oddanie”] z jagnięcia), ci ludzie, którzy – z przyczyny
nieczystości rytualnej lub nieobecności tego dnia w Jerozolimie
– nie mogli uczestniczyć w składaniu ofiary – powinni
dokonać tego 14. dnia miesiąca ijar.
Czytamy w Torze: „Każdy człowiek, który stał się
skażony poprzez zetknięcie z martwym człowiekiem albo przebywa daleko – tak
spośród was, jak i w przyszłych pokoleniach – złoży oddanie pesach dla Boga [w
późniejszym czasie]. Złożą to w drugim miesiącu [ijar], czternastego dnia po
południu. Będą je jedli z macą i gorzkimi ziołami.” (Bemidbar 9:10-11).
W całej Biblii Hebrajskiej jest odnotowany tylko jeden
przypadek obchodzenia Pesach Szeni – w Diwre Hajamim Bet – (Księgach Kronik II,
rozdział 30).
Od czasu zburzenia Świątyni (70 rok n.e.), Pesach Szeni nie
może być obchodzony, ponieważ:
•nie składa się już oddania z jagnięcia w dniu 14. nisan
•przy obchodzeniu święta nie jest wymagana rytualna czystość
•Pesach obchodzi się nie tylko w Jerozolimie, ale wszędzie,
gdzie są Żydzi
Pozostało tylko kilka nieznacznych śladów tego święta. Na
przykład w pewnych społecznościach żydowskich istnieje zwyczaj spożywania macy
w ten dzień, czyli 14. ijar. Niektórzy Żydzi ortodoksyjni podczas święta Pesach
odkładają trzy kawałki macy, aby zjeść je miesiąc później i symbolicznie nawiązać
tym do Pesach Szeni.
Paweł Jędrzejewski.