Zapalenie świec dla Poznania 21:01, Hawdala 22:36. Szabat Szalom kochani !
Parsza
Szelach jest najtragiczniejszą ze wszystkich Parsz. Rozpoczyna się
w momencie, gdy naród Izraela stoi kilkaset metrów od ziemi
obiecanej mu przez B!ga. Te kilkaset metrów dzieli go od wypełnienia
przeznaczenia całego stworzenia. Kilka minut dzieli go od
kosmicznego zjednoczenia. A jednak na końcu Parszy dzieci Izraela
skazane są na spędzenie kolejnych czterdziestu lat na pustyni.
Świat nie zostaje zbawiony do dziś, choć akurat nie to jest
największą tragedią. Tak naprawdę jest nią powód, dla którego
wszystko się rozpadło.
Co
takiego się wydarzyło, że nie weszliśmy do Izraela pod wodzą
Moszego? Dziesięciu zwiadowców przez czterdzieści dni przyglądało
się Ziemi Obiecanej. Przynieśli swojemu narodowi wspaniałe i
przerażające wieści. Ludzie przez całą noc płakali i narzekali.
Mieli wiele pomysłów: wybór nowego przywódcy, powrót do Egiptu,
a nawet ukamieniowanie Moszego i Aharona. W końcu B!g postanowił
ukarać naród Izraela i unicestwić go. Mosze przekonał go jednak
do zweryfikowania planów. Pan podjął decyzję o przedłużeniu
naszego pobytu na pustyni.
Wszystko
zepsuliśmy. Zatrzymaliśmy kosmiczne zjednoczenie. Skazaliśmy się
na tysiące lat cierpienia. I nie zrobiliśmy nic. Co gorsza, nie
tylko w żaden sposób nie zareagowaliśmy, ale nawet nie zmieniliśmy
zdania w kwestii wejścia do ziemi Izraela. Choć Mosze przekazał
nam decyzję B!ga i tak podjęliśmy próbę wkroczenia tam,
narażając się na militarną klęskę.
Puste
słowa wypowiadane bez intencji ich realizacji skazały naród
Izraela na odroczenie jego przeznaczenia. Puste słowa mają ogromną
siłę. Im bardziej są bez znaczenia, tym większy wprowadzają
zamęt. Wykorzystajmy historię zwiadowców i nie skazujmy się na
więcej czasu na pustyni. Sprawmy, by nasze słowa nabrały
znaczenia, a nasze czyny miały jasne intencje. Wypełnijmy świat
Shabbat
Shalom!
Z
miłością,
Yehoshua