Piątek 21.07 – zapalenie świec 20:42, zakończenie Szabatu
sobota 22.07 – 22:07
Rabin Avi Baumol
Prawie cała parasza poświęcona jest opisom podróży, co
jest dość nieproporcjonalnym zagospodarowaniem miejsca w Torze, w stosunku do
innych skąpych informacji przekazanych w narracji Tory. Chciałbym dowiedzieć
się więcej o relacjach Mojżesza z jego dziećmi – a tu nie ma ani
słówka
Byłbym zainteresowany wysłuchaniem Cipory i jej historii
opowiedzianej jej słowami, ale nie ma takiej opcji. Zamiast tego proszę
bardzo otrzymujemy 49 wersetów, które są niczym innym lecz dziennikiem podróży,
którą już znamy i zastanawiamy się, dlaczego musimy to czytać ponownie.
Komentarze są obfite w próby wyjaśnienia tej zagadki,
chciałbym przedstawić kilka:
Raszi cytuje midrasz współczesnego mu rabina Moshe Darshan’a
(XI w., Prowansja):
Tora podkreśla tu miłosierdzie
Boga wobec dzieci Izraela, nawet gdy je karze, nadal należy pamiętać
wszystkie miejsca, w których ich wspierał przez 39 lat. Jeśli odliczysz
pierwsze 14 miejsc, które miały miejsce przed grzechem wysłanników świadczących
źle o Ziemi Obiecanej, oraz ostatnie 8 miejsc, które miały miejsce po śmierci
Aarona, otrzymasz tylko 20 miejsc, w których synowie Izraela żyli przez blisko
40 lat, co wskazuje na minimalny dyskomfort! To pokazuje Bożą miłość do Jego
ludu, pomimo odrzucenia przez nich Ziemi obiecanej i ukarania ich na pustyni.
Ramban przypomina pozycję Rambama
(Maimonides XII w. Hiszpania) którą można odnaleźć w jego dziele: Przewodnik
dla Zagubionych. Ta pozycja skupia się na historycznym znaczeniu listy:
“Cuda na pustyni były prawdziwe i
cudowne, ale tylko dla tych, którzy ich wtedy doświadczali. W przyszłości
następne pokolenia odmówią istnienia tych cudów twierdząc, że dzieci Izraela
nie były na pustyni, ale najprawdopodobniej w pobliżu zamieszkałego miasta ze
wszystkimi udogodnieniami, aby przetrwać. Z tego powodu przedstawione zostały
konkretne miejsca, aby przyszłe pokolenia nie zaprzeczyły cudom przeszłości “.
Ramban sam nie jest do końca
przekonany, czy jest to wystarczająca wypowiedź, ale nie daje nam dodatkowych
wyjaśnień; Zamiast tego mówi: “Tora nie ujawnia nam tej tajemnicy”.
Współczesny komentarz dostarcza
nam Rabin David Sabato (rabin w Jesziwie Hesder Birkat Moshe, w miejscowości
Maale Adumim, w Izrealu). Jego zdaniem Tora w tym miejscu chwali pokolenia,
które wyszły z Egiptu. Jak to pochwala?! A co ze Złotym Cielcem? Grzechem
wysłanników świadczących źle o Ziemi obiecanej? A co z tym nieustannym
narzekaniem na pustyni? W tym właśnie rzecz. Choć prawdą jest, że naród Izraela
(zwłaszcza pierwsze pokolenie) popełnił ciężkie grzechy, gdy spojrzysz na to z
perspektywy czasu, to możesz zauważyć, że Izraelczycy na przestrzeni
czterdziestu lat na pustyni naprawdę nie tak wiele zgrzeszyli.
Tak, grzechy popełnione w
pierwszym i czterdziestym roku były poważne i postawiły Boga i Mojżesza w
trudnej sytuacji, ale 38 lat pośrodku świadczy o cichej większości,
umiarkowanego narodu, idącego za Mojżeszem i “idącego za Bogiem na bezludnej
pustyni “.
Być może tutaj leży tajemnica
wspominania całej podróży w tym miejscu w Torze. Ze względu na powagę grzechów,
które wstrząsnęły narodem, Tora otwarcie nie pochwala tych pokoleń; ale podaje
odniesienie do pozytywnych lat Izraelitów i ich wędrówki na pustyni. Może to
jest tajemnicą, o której wspomniał Ramban, gdy napisał, że Bóg chce przypomnieć
wszystkie miejsca na pustyni. I jak zostało napisane: „I Mojżesz spisał ich
drogę na pustyni oraz dotarcie do końca wędrówki, według Słowa Bożego “.
Szabat Szalom !