Mija właśnie
65 lat od historycznego głosowania nad podziałem Palestyny. 29 listopada 1947
Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło Rezolucję nr
181. Była to decyzja w sprawie podziału Brytyjskiego Mandatu Palestyny,
otwierająca drogę do ustanowienia państw żydowskiego i arabskiego.
Brytyjski
rząd, sprawujący kontrolę nad terytorium Palestyny w ramach władzy mandatowej,
uznał, że niemożliwe będzie pogodzenie sprzecznych oczekiwań społeczności
żydowskiej i arabskiej. Wobec tego w kwietniu 1947 r. „kwestia palestyńska”
oddana została do rozpatrzenia Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów
Zjednoczonych.
Powołano specjalny komitet, który miał
naszkicować możliwe scenariusze przyszłości kraju. 29 listopada 1947 r.
Zgromadzenie zagłosowało za przyjęciem rekomendacji komitetu, zakładającej
podział kraju na dwa państwa.
Społeczność
żydowska przyjęła plan, arabska go odrzuciła.
Rezolucja
przyjęta została na 128 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Za przyjęciem głosowały
33 państwa (w tym m.in. Polska, Stany Zjednoczone, Francja, Czechosłowacja,
ZSRR, Holandia), 13 krajów było przeciwnych, a reprezentanci 10 wstrzymali się
od głosu.
Wkrótce po
głosowaniu w ONZ arabskie oddziały paramilitarne zasilane przez ochotników z
innych krajów arabskich rozpoczęły kampanię ataków na społeczność żydowską.
Celem tych działań było zniweczenie postanowień rezolucji i zapobieżenie
powstaniu państwa żydowskiego. Mimo początkowych porażek żydowskie siły
samoobrony zdołały odeprzeć napastników i przejąć kontrolę nad całym obszarem
wyznaczonym dla państwa żydowskiego.
Izrael
ogłosił niepodległość 14 maja 1948 r. W ciągu niecałej doby rozpoczęła się
inwazja regularnych armii Egiptu, Jordanii, Syrii, Libanu i Iraku, zmuszając
Izrael do obrony odzyskanej na ziemiach przodków suwerenności.
Pełen tekst
rezolucji dostępny jest w języku angielskim na stronie MSZ Izraela.