Sziwa
Asar be-Tamuz Przez całą historię żydowskiego narodu w tym dniu spadały na
niego różne tragedie. Siedemnastego tamuz Mosze złamał pierwsze Tablice, na
których Bóg zapisał Dziesięć Przykazań; w tym dniu przestano składać ofiarę
tamid, przed zburzeniem Świątyni; tego dnia wróg uczynił wyłom w murach
okalających Jerozolimę, Sefer Tora została spalona, a w Świątyni ustawiono
pogański posąg.
Pamięć tych tragicznych wydarzeń wciąż jest żywa pośród
narodu żydowskiego, dlatego dzień ten został oddzielony, aby móc prześledzić
własne uczynki, dokonać skruchy i wrócić do Boga, aby zapobiec takim tragediom
w przyszłości.
Trzy tygodnie pomiędzy siedemnastym tamuz a Tisza beaw
nazywane są Jemei bein hamecarim – „Dni w cierpieniach”, a nazwa ta
pochodzi z wersetu w Eicha („Lamentacje”). W dniach tych panuje
częściowa żałoba, nie ma ślubów. Nie wolno obcinać włosów ani się golić.
Ostatnie dziewięć dni przed Tisza beaw (od Rosz Chodesz aw)
są dniami żałoby i smutku. Nie wolno kupować lub szyć nowych ubrań, a także
prać lub prasować już posiadanych. Nie powinno się zażywać kąpieli – wolno myć
twarz, ręce i stopy w zimnej wodzie (chyba że względy medyczne wymagają kąpieli
w ciepłej wodzie). Jest także zwyczajem, aby w te dni nie jeść mięsa i nie pić
wina (poza Szabatem).
Więcej czytaj – Forum Żydów Polskich